Kraanwater bestaat grotendeels uit water en opgeloste mineralen – voornamelijk calcium, magnesium en sporen van zouten die het heeft opgenomen uit het gesteente waar het doorheen is gestroomd. Afhankelijk van de regio en de leidingen kan het ook chloor bevatten dat afkomstig is van de waterzuivering, kleine hoeveelheden metalen zoals ijzer of koper, en sporenstoffen die met moderne analysemethoden in zeer lage concentraties worden gedetecteerd. De exacte samenstelling verschilt per regio; daarom publiceren waterbedrijven lokale gegevens over de waterkwaliteit.

Ja – kraanwater in het VK is veilig om te drinken en behoort tot het meest grondig geteste water ter wereld. Waterbedrijven testen voortdurend monsters aan de hand van strenge wettelijke normen, en de resultaten worden per regio gepubliceerd. Filteren is geen veiligheidseis: de meeste mensen filteren het water vanwege de smaak, om kalk te verminderen en voor betere thee en koffie – niet omdat kraanwater onveilig is.

De waterhardheid geeft aan hoeveel opgelost calcium en magnesium er in je water zit. Regen neemt beide op als het door kalksteen of krijt stroomt, dus de hardheid hangt af van de geologie in je regio. Hard water is veilig om te drinken – de praktische gevolgen merk je op andere manieren: meer kalk als je water verwarmt, en een andere smaak in warme dranken. Je waterleverancier geeft de hardheidsgraad voor jouw regio aan.

Een waterfilter voor thuis verandert de samenstelling van kraanwater – vooral door de carbonaathardheid en smaakbeïnvloedende stoffen, zoals chloor, te verminderen. In het filterpatroon wordt via ionenuitwisseling een deel van het calcium en magnesium vervangen, terwijl actieve kool de smaakbeïnvloedende stoffen bindt. Het resultaat is geen ‘zuiverder’ water in medische zin; het is water dat minder kans op kalkaanslag geeft en een frissere smaak heeft.

Kraanwater smaakt anders omdat de samenstelling van de mineralen een afspiegeling is van de lokale geologie. Water dat door krijt of kalksteen is gestroomd, bevat meer calcium en magnesium en smaakt voller; zacht water uit granietgebieden smaakt lichter, soms wat vlakker. Ook de waterbehandeling speelt een rol – het chloorgehalte varieert, en oudere leidingen kunnen een eigen smaakje geven. Dezelfde normen, maar een ander karakter.

De meeste volwassenen hebben zo’n 1,5 tot 2 liter vocht per dag nodig – in de meeste richtlijnen wordt zes tot acht glazen aanbevolen. De juiste hoeveelheid hangt af van je lichaamsgrootte, je activiteit en het weer, en een deel daarvan haal je uit je eten. Voor gezonde volwassenen is dorst een goede richtlijn. Alle alcoholvrije dranken tellen mee voor het totaal; water is gewoon de meest voor de hand liggende keuze.

Nee – koken en filteren hebben verschillende functies. Koken doodt micro-organismen, maar verwijdert geen mineralen die voor hardheid zorgen; als het water verdampt, blijft de kalkaanslag achter in je waterkoker. Filteren met ionenuitwisseling vermindert de carbonaathardheid al vóór het verwarmen, waardoor er überhaupt minder kalkaanslag ontstaat. Als kraanwater veilig is, voegt koken weinig toe – filteren verandert de smaak en de kalkaanslag, koken verandert geen van beide.